WK Minden (D) 2017

( 31/08/2017) Minden 2017

Het is maandag 21 augustus wanneer we ergens in de namiddag moe maar voldaan terug aankomen in Meerle. De pony’s hebben de rit huiswaarts goed verteerd en kunnen genieten van een welverdiende rustpauze alvorens ze binnen enkele weken, voor de laatste keer dit seizoen, het beste van zichzelf moeten laten zien tijdens het Belgisch kampioenschap in Elsegem. Nadat we de pony’s uit de vrachtwagen hadden gehaald en nog even na mijmerden, bij de laatste druppels rosé, kwam dan nog de te verwachten vraag: “Schrijf jij één van de dagen een kort verslag van de voorbije week?”


Zonder na te denken antwoorde ik enthousiast dat ik hier snel werk van zou maken Toen had ik echter niet verwacht dat we meer dan een week verder zouden zijn alvorens dit verslag op papier zou staan in de versie die je nu aan het lezen bent. Ik ben er verschillende keren aan begonnen en heb misschien wel meer tekst weer gewist dan dat er uiteindelijk is overgebleven. Ik hoop dan ook dat dit verslag een mooi beeld geeft van wat we in Minden hebben mogen beleven en laat zien dat het mennen een sport is die niemand onberoerd zou laten.


“De voorbije week in Minden was fantastisch” lijkt me een goed begin, maar is daarmee alles gezegd?
“Het was een week met ups en downs die me heeft doen inzien dat meedraaien op dit allerhoogste niveau meer is dan enkel en alleen de beste te zijn of het beste materiaal te hebben” vat al veel beter samen hoe ik me tijdens de voorbije week en de dagen erna gevoeld heb.

Bovenstaande alinea’s heb ik geschreven dinsdag, vlak na de wedstrijd. Een week later heb ik lang getwijfeld of ik dit er wel zou laten instaan. Het is enkel omdat het voor mij perfect weergeeft waar het hier om gaat dat ik het toch heb laten staan.

Wanneer je deelneemt aan het Wereldkampioenschap wil dat zeggen dat je strijdt op het allerhoogste niveau met als doel om de allerbeste van de wereld te worden. Wanneer je hier naar toe werkt, dan is volgens mij ook niet meer dan normaal dat je teleurgesteld bent wanneer je dit doel niet kan bereiken. Het is echter enkel de besten gegeven om zich hier over te zetten en verder te kijken. Als ik achteraf terugkijk op deze week in Minden besef ik maar al te goed dat een rondje “Castelré Hippique” voor mij al meer dan genoeg spanning met zich meebrengt en dat ik absoluut niet zou kunnen omgaan met de stress, spanning en emotie die dit niveau met zich meebrengt.

Maandag 14 augustus 2017

Het fantastische avontuur dat we de voorbije week hebben mogen meemaken begon exact een week vroeger, op 14 augustus, op een ontiegelijk vroeg uur vanuit de thuisbasis in Meerle. Rond 3 uur ’s nachts zijn we daar met het hele team richting Minden vertrokken. Geladen met zowat al het materiaal dat voorhanden is en de 5 pony’s waarmee de laatste weken intensief werd getraind als voorbereiding op dit wereldkampioenschap hebben we, op enkele kleine vertragingen na, een zorgeloze rit gehad tot aan het wedstrijdterrein gelegen langs de Kutenhauserstraße in Minden.

Het was de derde keer dat we in Minden zouden deelnemen aan de wedstrijd en verdergaand op de vorige edities weet je dat je hier een goed georganiseerd evenement mag verwachten waar (bijna) alles tot in de puntjes werd voorbereid. Ook dit jaar was dat op het eerste zicht niet anders. Even hebben we moeten zoeken naar de juiste plaats voor de vrachtwagen, maar al snel stonden we geparkeerd en konden we ons installeren voor de komende week. De pony’s konden zich ondertussen te goed doen aan het nog groene gras in hun tijdelijke verblijfplaats.
Voor de rest van de dag werd het nodige papierwerk en dergelijke in orde gebracht, de terreinen verkend en was er tegen de avond een mini keuring van de Belgische pony’s door de team-dierenarts.

Dinsdag 15 augustus 2017

Vroeg op vandaag voor het eerste belangrijke moment deze week. Vandaag was het voor al de deelnemers de veterinaire keuring waarbij de pony’s werden geschouwd door het team van dierenartsen en officials. Zoals te verwachten was dit een erg drukke bedoening met bijna 100 deelnemers maar hier werd al snel duidelijk dat ze in Minden weten hoe ze dergelijk evenement in goede banen moeten leiden. Er was zelfs een speaker aanwezig die commentaar gaf tijdens de keuring en zo iedereen op de hoogte hield van de resultaten van dit eerste officieel moment.
Wanneer het onze beurt was presenteerde Tinne de pony’s één voor één aan de officials en werden ze allemaal zonder problemen als ‘fit to compete’ bevonden. Nog even een foto achteraf en het officiële gedeelte voor vandaag zat er al op. De rest van de dag, en de dagen erna zouden we heel veel tijd hebben en kwam het erop aan om te zorgen voor een optimale voorbereiding van de dressuurproef van vrijdag en de marathon van zaterdag. Zoals je wel zal kunnen vermoeden hebben we tijdens deze dagen weer heel wat kilometers afgelegd om de hindernissen te verkennen en te leren kennen.

“Van maandag tot zaterdag heeft mijn horloge 105.952 stappen, goed voor een afstand van ongeveer 75 kilometer, geregistreerd. Dus wie durft zeggen dat mennen geen topsport is mag eens een weekje meelopen. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat een paar duizend stappen waarschijnlijk niets met het verkennen van de hindernissen te maken hebben gehad, maar hun oorsprong zouden kunnen vinden in de leuke nevenactiviteiten waar Minden om bekend staat.“


Woensdag 16 augustus 2017
Donderdag 17 augustus 2017

Naast het verkennen en het voorbereiden van de pony’s konden we woensdag en donderdag ook onze teamgenoten gaan aanmoedigen tijdens hun dressuurproef. Met de enkelspannen op woensdag en de tweespannen op donderdag was de wedstrijd nu echt begonnen. Gelukkig kon dit alles gebeuren onder een aangenaam zonnetje en lag de dressuurpiste er na twee dagen wedstrijd nog steeds goed bij.
Heel goed wetende wat haar te doen stond werden Challenger, Benji, salinero en Consul door Tinne voorbereid naar vrijdag toe. Hierbij kon ze tevens rekenen op de ondersteuning van Gerard en Françoise die vanop de zijlijn toekeken en Tinne bijstonden daar waar nodig. Ondertussen waren ook de startlijsten voor vrijdag bekend gemaakt en met een startpositie ergens halverwege was Tinne best tevreden.

Dressuur - vrijdag 18 augustus 2017

Vandaag kon ook voor de vierspannen de wedstrijd echt beginnen. Ook al moest Tinne pas om iets na twaalf uur de ring in, de voorbereidingen begonnen al vele uren vroeger. Nadat de pony’s hun eten hadden gekregen en een snel ontbijt deed iedereen zijn deel van het werk en werd weer duidelijk, net als tijdens de wedstrijd in Windsor, dat een goed team waarbij iedereen weet wat er van hem of haar verwacht wordt echt wel nodig is op dit niveau. Terwijl Tinne de pony’s voorbereide in enkelspan en aan de longeerlijn zorgde Britt voor de vlechten en de Jan, samen met Jan Van Dijck, voor het plaatsen van de stiften die ervoor moesten zorgen dat de pony’s niet zouden schuiven op de dressuurpiste. Zelf poetste ik de koets en het tuig en voor Arthur werd gezorgd door Briek en Tamara. Fons offerde zich deze voormiddag op, en begeleide Tinne als groom bij het tweespan.
Na de voorbereiding op het oefenterrein stapten we richting hoofdterrein om na Bert Van Den Bossche in de ring te komen. De komende minuten zouden bepalen wat de rest van het weekend nog kon brengen en zijn het resultaat van weken, maanden en jaren intensief trainen met het beste materiaal afkomstig bij Van Den Heuvel, de beste pony’s uit de stal van Vechtzichtstud Breukelen en de raad en daad van de familie Chardon.
Tinne reed een zeer mooie eerste helft van de proef, maar in het tweede deel kwam het voorspan een beetje terug, wat resulteerde in wat lagere scores voor deze onderdelen. Met een score van 48,90 moesten we enkel Edith Chardon en Jan De Boer voorlaten die respectievelijk een score van 46,25 en 47,72 lieten optekenen. Al bij al een mooie uitgangspositie voor de rest van het kampioenschap.

Marathon - zaterdag 19 augustus 2017

Vandaag, zaterdag, stond het meest spectaculaire deel van de wedstrijd op het programma. Na de derde plaats van gisteren was het wachten tot laat in de namiddag alvorens we de marathon mochten starten. Met Challenger, Zico, salinero en Consul voor de koets vandaag begonnen we aan het A-traject dat zich een weg baande door de velden rondom het wedstrijdterrein. Op zich een niet echt uitdagend traject, maar een leuke opwarmer voor het span. Na een transfertzone van een kleine kilometer en een rustpauze van een kwartiertje konden we daarna eindelijk aan het echte werk beginnen. In totaal stonden er 8 hindernissen op het programma in het tweede deel van marathon.


De eerste hindernis was al onmiddellijk een erg technische hindernis waarbij er toch wel een aantal varianten mogelijk waren en de hindernis in twee werd gedeeld door de F-poort die door de parcoursbouwer, Jeroen Houterman, centraal was opgesteld. Tinne wist het span hier foutloos door te sturen en reed hier een 12de tijd. De tweede hindernis werd nieuw gebouwd voor dit kampioenschap en bevatte en kleine waterpartij waar twee keer moest doorgereden worden. Hier waren de sporen van de meer dan 90 spannen die al gepasseerd waren duidelijk zicht- en voelbaar en moest er rond sommige obstakels dan ook echt door de modder geploeterd worden. De volgende hindernissen, waarvan de 4de een nieuw ontwerp was, gingen een stukje sneller en hier konden respectievelijk een 5de, een 9de en een 7de tijd gereden worden. Bij de zesde hindernis, met waterbak, viel het tempo weer een beetje terug en was er halverwege een kleine ‘aanpassing’ van de vooropgestelde lijnen. Ook hindernis zeven kon met een 13de tijd voldoende snel worden gereden om de verloren tijd uit de eerste helft van het parcours terug goed te maken. Door de laatste hindernis uit te rijden in een 8ste tijd behaalden we in de marathon ook een 8ste plaats in de einduitslag van deze marathon.
Deze uitslag van de marathon deed ons in het algemeen klassement een plaatsje zakken waardoor we de laatste dag zouden beginnen vanop plaats 4. De andere Belgische vierspanmenners eindigden in de marathon op een 14de (Jeroen De Schutter), 23ste (Nicolas Deudon) en 24ste (Bert Van Den Bossche) plaats.


Vaardigheid - zondag 20 augustus 2017

Pfff… Wat een spanning. Totaal onverwacht werd er een eerste individuele medaille gewonnen door Pieter Van Den Broeck bij de tweespannen en beginnen we aan de laatste tien deelnemers bij de vierspannen. We staan op een vierde plaats en net zoals de deelnemers voor en achter ons hebben we alle redenen om een piekfijne en foutloze vaardigheid te rijden. Door het minieme verschil in punten na de twee vorige onderdelen kan de einduitslag nog alle kanten op. Zelf sta ik langs de kant om de ‘concurrenten’ te bekijken en hun tijden en/of fouten nog last-minute door te geven.
Wanneer het aan Tinne is besef ik nog maar eens dat je niet enkel met het beste materiaal of de meeste training wereldkampioen wordt. Je het hier naast goed materiaal, een goede begeleiding, een team,… dan ook een enorme mentale weerbaarheid voor nodig. Je moet op deze momenten je zenuwen honderd percent onder controle kunnen houden om op dit niveau te kunnen meedraaien.
Wanneer ze de ring binnen rijdt en aan haar proef begint bonst m’n hart in mijn keel en volg ik gespannen de proef waarbij elke poort die gepasseerd wordt ons dichter bij de finish brengt. Het eerste deel van de proef ligt het tempo te laag en zal een snelle en foutloze tweede helft van het parcours nodig zijn een ‘double clear’ te kunnen rijden. Met een tijd van 196,92 seconden, lukt het Tinne niet om de tragere eerste helft van het traject nog goed te maken. Ze blijft wel foutloos, wat resulteert in 4,46 strafpunten. Hiermee zakken we voorlopig terug naar een vijfde plaats in het algemeen klassement.


Dit was één voor mij één van die down-momenten tijdens de voorbije week. Misschien wel het enige … !
Dit kan toch niet waar zijn was het eerste wat er door mijn hoofd ging. Dit doet ze anders met de vingers in de neus. Hoe komt het dat ze hier zo veel tijd verliest? Wat moet ik nu tegen haar zeggen? Ik wist het even niet meer en was dan ook helemaal niet meer bezig met de drie laatste spannen die hun proef nog moesten rijden. Voor mij was het toen allemaal al afgelopen en gingen we zonder medaille naar huis.”

Ondertussen werden de laatste proeven gereden en slaagde Jannes Kinds, die op dat moment eerste stond, er niet in om z’n voorsprong te behouden. Met de derde bal die viel gebeurde het onwaarschijnlijke. Nadat ook Steffen Brauchle twee ballen had laten vallen waren we toch weer twee plaatsen omhoog geklommen en was een tweede bronzen medaille voor de Belgische menners een feit. Tinne was derde in de einduitslag en mag zichzelf daarmee bij de beste vierspan-pony-menners ter wereld rekenen.
Wat nog volgde was een chaotische en ronduit slecht georganiseerde prijsuitreiking waarbij men van hier naar daar moest lopen en de laureaten nog werden getrakteerd op een felle regenbui. Het feit dat Tinne een bronzen medaille mocht ontvangen en dat het Belgische team ook op het podium stond maakte het gelukkig allemaal wat draaglijk en deed de regen en de chaotische organisatie van dit deel snel vergeten.


De korte samenvatting…

In Minden weten ze hoe ze een wedstrijd moeten organiseren. Ze hebben de ervaring, het team en de middelen om hier steeds weer een fantastische ervaring van te maken. Ook dit jaar was dat niet anders en hebben we hier weer een week kunnen genieten van de mooie sport die het mennen is. Het individueel behaalde resultaat is super, maar ergens beseffen we dat we hier in Minden misschien wel een grote kans hebben laten liggen om nog 2 schavotjes hoger te eindigen. Maar een topsporter, en dat is Tinne absoluut, zet zich hier over en werkt verder naar het volgende doel. Binnen enkele weken is dit het Belgisch kampioenschap in Elsegem en binnen twee jaar is dit het Wereldkampioenschap in Kisbér-Hongarije.

P.M.