RWHS 2017, door de ogen van een groom...

( 15/05/2017) RWHS 2017 Wat een fantastische week…

The Royal Windsor Horse Show is en blijft één van de mooiste wedstrijden waaraan ik al heb mogen deelnemen. Nergens anders wordt er met zoveel zorg en aandacht getracht om deelnemers en bezoekers een onvergetelijke evenement voor te schotelen. Ingericht op het gronden rond van het kasteel van Windsor en daarmee in de tuin van Her Royal Majesty Queen Elisabeth II wordt deze wedstrijd al voor de 65ste keer ingericht. Zelf was dit het 6de jaar dat ik op de Royal Windsor Horse Show aanwezig was. De eerste jaren als supporter/kok/vakantieganger, de laatste jaren als groom voor Tinne.
In die jaren heb ik veel zien veranderen. De organisatie is jaar op jaar verbeterd en telkens weer zie je dat er voor problemen die het jaar voorheen opdoken gezocht werd naar structurele oplossing die ook rigoureus worden toegepast. De meest in het oog springende verandering was de aangepaste parking en stalling voor de menners en hun gevolg. Daar waar we vroeger steeds onder de brug door moesten stonden we nu allemaal samen op een groot en overzichtelijk terrein vlak bij de verschillende de piste, de oefenterreinen en de marathonhindernissen. Ook binnen ons team viel het me op dat we steeds beter op elkaar ingespeeld geraken. Zelf heb ik daar nog heel veel in bij te leren, maar op dit niveau is het volgens mij absoluut noodzakelijk dat je als menner een team hebt waar je op kan vertrouwen en dat er mee voor kan zorgen dat je jezelf helemaal kan focussen op de wedstrijd zelf. Uiteraard is het Tinne die de lijnen (en niet alleen in de marathonhindernissen) bepaald. Zij weet best wat er nodig is om de pony’s optimaal voor te bereiden op zowel de dressuur, de marathon en de vaardigheid. De ervaring en kennis die mijn broer Jan ondertussen heeft opgebouwd helpt haar hier echter bij en maakt dat ze steeds iemand heeft om op terug te vallen. Ook zelf leer ik elke wedstrijd bij en help ik daar waar mogelijk.
De dressuurproef, die we donderdagvoormiddag reden, was nog steeds niet op het niveau van 2 jaar geleden, maar er blijft progressie in zitten en stuk voor stuk worden de opmerkingen en aandachtspunten weggewerkt. Spijtig genoeg vertaalde dit zich niet in de verhoopte score en moesten we tevreden zijn met een derde plaats na het eerste deel van de competitie. Jan De Boer ging na de dressuur aan de leiding, maar de verschillen tussen de eerste vijf geklasseerden waren zeer klein en bevonden zich binnen een marge van slechts 5 punten.
Met de dressuurproef achter de rug lag nu alle focus op het voorbereiden van de marathon. Het was niet de eerste keer dat we de hindernissen zouden bekijken die namiddag, maar zeker ook niet de laatste. Van de 8 hindernissen waren er maar 2 waarbij er niets was veranderd aan de hindernis zelf. De andere 6 hindernissen waren deels of helemaal nieuw. Op zich leken de hindernissen niet echt heel uitdagend en al snel waren de lijnen uitgezet dachten we. Later op de dag en ook op vrijdag werden echter nog verschillende lijnen aangepast en werden alternatieve routes afgestapt en geëvalueerd. Zelf mis ik de ervaring om de beste lijn in een hindernis te bepalen, maar het missen van die ervaring helpt me om heel soms toch een alternatief te zien dat de hindernis toch net iets vlotter of sneller maakt. En ook dat is één van de dingen die me is opgevallen. Daar waar ik vroeger als een ‘trouwe hond’ de lijnen probeerde te memoriseren, zonder me hierbij verder vragen te stellen, merk ik nu dat ook mijn ideeën of alternatieven serieus worden bekeken. Dat zo’n voorbereiding van een marathon een serieuze aangelegenheid is waarbij een degelijke wandelschoen geen overbodige luxe is wist ik al, maar dat ik gedurende de dagen in de aanloop naar de marathon in totaal 82.226 stappen zou zetten had ik niet verwacht. In totaal hebben we gedurende die eerste dagen ook 76,52 kilometer afgelegd. Natuurlijk zijn deze niet allemaal toe te wijzen aan het verkennen van de hindernissen alleen, maar toch vind ik dit best indrukwekkende cijfers.
De marathon zelf liep zoals gepland. Het was belangrijk om de achterstand uit de dressuurproef niet verder te laten oplopen om er zo voor te zorgen dat een overwinning mogelijk bleef. Na een mooi A-traject doorheen de domeinen rondom Windsor Castle waren we helemaal klaar om het B-traject te starten. Na een ietwat twijfelachtige eerste hindernis, met ei zo na een stuurfout bij het insturen naar poort D, verliepen de andere hindernissen allemaal vlot en zoals vooraf ingestudeerd. Onderweg werden alternatieven besproken en werden er zelfs in de hindernissen aanpassingen gedaan. En ook dat toont voor mij nog maar eens aan op welke manier Tinne hier samen met Jan en de rest van het team in gegroeid is. Een vierde plaats, op minder dan 3 punten van de winnaar (Jaqueline Walter) , is dan ook een erg goed resultaat waarbij het beoogde doel behaald werd. Na de eerste twee onderdelen stonden we op een 3de plaats op iets meer dan 4 punten van de leider in het klassement.
Na de marathon was er enkel nog de vaardigheid te rijden. Zondagochtend was iedereen vroeg wakker om nog één keer alles zo goed mogelijk voor te bereiden. Tinne ging verkennen, wij zorgden ervoor dat de pony’s ingespannen klaar stonden zodat er voldoende tijd was om in te rijden en het span voor te bereiden op dit, meer dan anders, belangrijke onderdeel. Het waren 188 seconden die zouden bepalen of we dit jaar op het hoogste schavot zouden eindigen en Tinne de hand zou mogen schudden van Queen Elisabeth II. Zelf hield ik de andere menners in de gaten en noteerde ik tijden, rijlijnen en ballen die er werden afgereden. Al snel kon ik een goede richttijd noteren, gereden door Bert Van Den Bossche, en kon ik Tinne laten weten wat het aan te houden tempo was. De zenuwen raasden, en waarschijnlijk niet alleen bij mij, door de keel, maar na iets meer dan 3 minuten (180,99 seconden om precies te zijn) en geen enkel balletje op de grond lag de druk helemaal op de schouders van Jan De Boer en Jaqueline Walter. Voor hen was er geen enkele marge en betekende meer dan één balletje, of één balletje en wat tijdsoverschrijding, een wissel in de einduitslag. Jan De Boer was binnen tijd maar tikte twee kegels aan, Jaqueline liet maar één balletje vallen, maar was 4 seconden buiten de toegestane tijd.
De eerste plaats was een feit en zonder meer verdiend. Tinne, Jan, Britt, Peter … en bij uitbreiding het hele Belgische kamp wist met hun blijdschap even geen blijf. Dit was een bekroning voor een fantastische week, met een uitzonderlijk resultaat, van een uitzonderlijk team.