( 11/02/2018) WHAT A SEASON!!! Met die drie woorden kunnen we het seizoen 2017 gerust samenvatten. Na een jaar volledig te hebben stilgelegen heeft Tinne het toch maar gepresteerd om van 2017 één van haar beste seizoenen tot nu toe te maken. Als we even opsommen wat ze dit jaar kon binnen rijven kan je begrijpen dat de bovenstaande titel nog een understatement is; “FEI top driver”-award vierspan pony’s. Daarvoor “Best of Belgium” 38,91pnt, de 7de belgische titel, dubbele bronzen medaille op het WK in Minden (haar vierde WK medaille), tussendoor nog nationale beste prestaties, een handdruk van HRH Queen Elizabeth II in WIndsor, een mooie prestatie in Exloo (NL) en een zilveren medaille in Lisieux (FR), … Daar bovenop wist Jan met de jonge pony’s op stal ook aan 100% te scoren door de wedstrijden van Zandhoven en Flemalle weer op zijn naam te schrijven... We kijken vol spanning uit naar het seizoen 2018!

Kalender 2018: preview

( 11/02/2018) 25 februari: vierspan battle FHE - Gent
22 april: demostratie "Paard en Koets" - Kronenberg (NL)
09 tot 13 mei: Windsor (UK)
06 tot 10 juni: Lädhen (D)
16 tot 19 augustus: Donaueschingen (D)
28 tot 30 september: BK Flemalle

WK Minden (D) 2017

( 31/08/2017) Minden 2017

Het is maandag 21 augustus wanneer we ergens in de namiddag moe maar voldaan terug aankomen in Meerle. De pony’s hebben de rit huiswaarts goed verteerd en kunnen genieten van een welverdiende rustpauze alvorens ze binnen enkele weken, voor de laatste keer dit seizoen, het beste van zichzelf moeten laten zien tijdens het Belgisch kampioenschap in Elsegem. Nadat we de pony’s uit de vrachtwagen hadden gehaald en nog even na mijmerden, bij de laatste druppels rosé, kwam dan nog de te verwachten vraag: “Schrijf jij één van de dagen een kort verslag van de voorbije week?”


Zonder na te denken antwoorde ik enthousiast dat ik hier snel werk van zou maken Toen had ik echter niet verwacht dat we meer dan een week verder zouden zijn alvorens dit verslag op papier zou staan in de versie die je nu aan het lezen bent. Ik ben er verschillende keren aan begonnen en heb misschien wel meer tekst weer gewist dan dat er uiteindelijk is overgebleven. Ik hoop dan ook dat dit verslag een mooi beeld geeft van wat we in Minden hebben mogen beleven en laat zien dat het mennen een sport is die niemand onberoerd zou laten.


“De voorbije week in Minden was fantastisch” lijkt me een goed begin, maar is daarmee alles gezegd?
“Het was een week met ups en downs die me heeft doen inzien dat meedraaien op dit allerhoogste niveau meer is dan enkel en alleen de beste te zijn of het beste materiaal te hebben” vat al veel beter samen hoe ik me tijdens de voorbije week en de dagen erna gevoeld heb.

Bovenstaande alinea’s heb ik geschreven dinsdag, vlak na de wedstrijd. Een week later heb ik lang getwijfeld of ik dit er wel zou laten instaan. Het is enkel omdat het voor mij perfect weergeeft waar het hier om gaat dat ik het toch heb laten staan.

Wanneer je deelneemt aan het Wereldkampioenschap wil dat zeggen dat je strijdt op het allerhoogste niveau met als doel om de allerbeste van de wereld te worden. Wanneer je hier naar toe werkt, dan is volgens mij ook niet meer dan normaal dat je teleurgesteld bent wanneer je dit doel niet kan bereiken. Het is echter enkel de besten gegeven om zich hier over te zetten en verder te kijken. Als ik achteraf terugkijk op deze week in Minden besef ik maar al te goed dat een rondje “Castelré Hippique” voor mij al meer dan genoeg spanning met zich meebrengt en dat ik absoluut niet zou kunnen omgaan met de stress, spanning en emotie die dit niveau met zich meebrengt.

Maandag 14 augustus 2017

Het fantastische avontuur dat we de voorbije week hebben mogen meemaken begon exact een week vroeger, op 14 augustus, op een ontiegelijk vroeg uur vanuit de thuisbasis in Meerle. Rond 3 uur ’s nachts zijn we daar met het hele team richting Minden vertrokken. Geladen met zowat al het materiaal dat voorhanden is en de 5 pony’s waarmee de laatste weken intensief werd getraind als voorbereiding op dit wereldkampioenschap hebben we, op enkele kleine vertragingen na, een zorgeloze rit gehad tot aan het wedstrijdterrein gelegen langs de Kutenhauserstraße in Minden.

Het was de derde keer dat we in Minden zouden deelnemen aan de wedstrijd en verdergaand op de vorige edities weet je dat je hier een goed georganiseerd evenement mag verwachten waar (bijna) alles tot in de puntjes werd voorbereid. Ook dit jaar was dat op het eerste zicht niet anders. Even hebben we moeten zoeken naar de juiste plaats voor de vrachtwagen, maar al snel stonden we geparkeerd en konden we ons installeren voor de komende week. De pony’s konden zich ondertussen te goed doen aan het nog groene gras in hun tijdelijke verblijfplaats.
Voor de rest van de dag werd het nodige papierwerk en dergelijke in orde gebracht, de terreinen verkend en was er tegen de avond een mini keuring van de Belgische pony’s door de team-dierenarts.

Dinsdag 15 augustus 2017

Vroeg op vandaag voor het eerste belangrijke moment deze week. Vandaag was het voor al de deelnemers de veterinaire keuring waarbij de pony’s werden geschouwd door het team van dierenartsen en officials. Zoals te verwachten was dit een erg drukke bedoening met bijna 100 deelnemers maar hier werd al snel duidelijk dat ze in Minden weten hoe ze dergelijk evenement in goede banen moeten leiden. Er was zelfs een speaker aanwezig die commentaar gaf tijdens de keuring en zo iedereen op de hoogte hield van de resultaten van dit eerste officieel moment.
Wanneer het onze beurt was presenteerde Tinne de pony’s één voor één aan de officials en werden ze allemaal zonder problemen als ‘fit to compete’ bevonden. Nog even een foto achteraf en het officiële gedeelte voor vandaag zat er al op. De rest van de dag, en de dagen erna zouden we heel veel tijd hebben en kwam het erop aan om te zorgen voor een optimale voorbereiding van de dressuurproef van vrijdag en de marathon van zaterdag. Zoals je wel zal kunnen vermoeden hebben we tijdens deze dagen weer heel wat kilometers afgelegd om de hindernissen te verkennen en te leren kennen.

“Van maandag tot zaterdag heeft mijn horloge 105.952 stappen, goed voor een afstand van ongeveer 75 kilometer, geregistreerd. Dus wie durft zeggen dat mennen geen topsport is mag eens een weekje meelopen. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat een paar duizend stappen waarschijnlijk niets met het verkennen van de hindernissen te maken hebben gehad, maar hun oorsprong zouden kunnen vinden in de leuke nevenactiviteiten waar Minden om bekend staat.“


Woensdag 16 augustus 2017
Donderdag 17 augustus 2017

Naast het verkennen en het voorbereiden van de pony’s konden we woensdag en donderdag ook onze teamgenoten gaan aanmoedigen tijdens hun dressuurproef. Met de enkelspannen op woensdag en de tweespannen op donderdag was de wedstrijd nu echt begonnen. Gelukkig kon dit alles gebeuren onder een aangenaam zonnetje en lag de dressuurpiste er na twee dagen wedstrijd nog steeds goed bij.
Heel goed wetende wat haar te doen stond werden Challenger, Benji, salinero en Consul door Tinne voorbereid naar vrijdag toe. Hierbij kon ze tevens rekenen op de ondersteuning van Gerard en Françoise die vanop de zijlijn toekeken en Tinne bijstonden daar waar nodig. Ondertussen waren ook de startlijsten voor vrijdag bekend gemaakt en met een startpositie ergens halverwege was Tinne best tevreden.

Dressuur - vrijdag 18 augustus 2017

Vandaag kon ook voor de vierspannen de wedstrijd echt beginnen. Ook al moest Tinne pas om iets na twaalf uur de ring in, de voorbereidingen begonnen al vele uren vroeger. Nadat de pony’s hun eten hadden gekregen en een snel ontbijt deed iedereen zijn deel van het werk en werd weer duidelijk, net als tijdens de wedstrijd in Windsor, dat een goed team waarbij iedereen weet wat er van hem of haar verwacht wordt echt wel nodig is op dit niveau. Terwijl Tinne de pony’s voorbereide in enkelspan en aan de longeerlijn zorgde Britt voor de vlechten en de Jan, samen met Jan Van Dijck, voor het plaatsen van de stiften die ervoor moesten zorgen dat de pony’s niet zouden schuiven op de dressuurpiste. Zelf poetste ik de koets en het tuig en voor Arthur werd gezorgd door Briek en Tamara. Fons offerde zich deze voormiddag op, en begeleide Tinne als groom bij het tweespan.
Na de voorbereiding op het oefenterrein stapten we richting hoofdterrein om na Bert Van Den Bossche in de ring te komen. De komende minuten zouden bepalen wat de rest van het weekend nog kon brengen en zijn het resultaat van weken, maanden en jaren intensief trainen met het beste materiaal afkomstig bij Van Den Heuvel, de beste pony’s uit de stal van Vechtzichtstud Breukelen en de raad en daad van de familie Chardon.
Tinne reed een zeer mooie eerste helft van de proef, maar in het tweede deel kwam het voorspan een beetje terug, wat resulteerde in wat lagere scores voor deze onderdelen. Met een score van 48,90 moesten we enkel Edith Chardon en Jan De Boer voorlaten die respectievelijk een score van 46,25 en 47,72 lieten optekenen. Al bij al een mooie uitgangspositie voor de rest van het kampioenschap.

Marathon - zaterdag 19 augustus 2017

Vandaag, zaterdag, stond het meest spectaculaire deel van de wedstrijd op het programma. Na de derde plaats van gisteren was het wachten tot laat in de namiddag alvorens we de marathon mochten starten. Met Challenger, Zico, salinero en Consul voor de koets vandaag begonnen we aan het A-traject dat zich een weg baande door de velden rondom het wedstrijdterrein. Op zich een niet echt uitdagend traject, maar een leuke opwarmer voor het span. Na een transfertzone van een kleine kilometer en een rustpauze van een kwartiertje konden we daarna eindelijk aan het echte werk beginnen. In totaal stonden er 8 hindernissen op het programma in het tweede deel van marathon.


De eerste hindernis was al onmiddellijk een erg technische hindernis waarbij er toch wel een aantal varianten mogelijk waren en de hindernis in twee werd gedeeld door de F-poort die door de parcoursbouwer, Jeroen Houterman, centraal was opgesteld. Tinne wist het span hier foutloos door te sturen en reed hier een 12de tijd. De tweede hindernis werd nieuw gebouwd voor dit kampioenschap en bevatte en kleine waterpartij waar twee keer moest doorgereden worden. Hier waren de sporen van de meer dan 90 spannen die al gepasseerd waren duidelijk zicht- en voelbaar en moest er rond sommige obstakels dan ook echt door de modder geploeterd worden. De volgende hindernissen, waarvan de 4de een nieuw ontwerp was, gingen een stukje sneller en hier konden respectievelijk een 5de, een 9de en een 7de tijd gereden worden. Bij de zesde hindernis, met waterbak, viel het tempo weer een beetje terug en was er halverwege een kleine ‘aanpassing’ van de vooropgestelde lijnen. Ook hindernis zeven kon met een 13de tijd voldoende snel worden gereden om de verloren tijd uit de eerste helft van het parcours terug goed te maken. Door de laatste hindernis uit te rijden in een 8ste tijd behaalden we in de marathon ook een 8ste plaats in de einduitslag van deze marathon.
Deze uitslag van de marathon deed ons in het algemeen klassement een plaatsje zakken waardoor we de laatste dag zouden beginnen vanop plaats 4. De andere Belgische vierspanmenners eindigden in de marathon op een 14de (Jeroen De Schutter), 23ste (Nicolas Deudon) en 24ste (Bert Van Den Bossche) plaats.


Vaardigheid - zondag 20 augustus 2017

Pfff… Wat een spanning. Totaal onverwacht werd er een eerste individuele medaille gewonnen door Pieter Van Den Broeck bij de tweespannen en beginnen we aan de laatste tien deelnemers bij de vierspannen. We staan op een vierde plaats en net zoals de deelnemers voor en achter ons hebben we alle redenen om een piekfijne en foutloze vaardigheid te rijden. Door het minieme verschil in punten na de twee vorige onderdelen kan de einduitslag nog alle kanten op. Zelf sta ik langs de kant om de ‘concurrenten’ te bekijken en hun tijden en/of fouten nog last-minute door te geven.
Wanneer het aan Tinne is besef ik nog maar eens dat je niet enkel met het beste materiaal of de meeste training wereldkampioen wordt. Je het hier naast goed materiaal, een goede begeleiding, een team,… dan ook een enorme mentale weerbaarheid voor nodig. Je moet op deze momenten je zenuwen honderd percent onder controle kunnen houden om op dit niveau te kunnen meedraaien.
Wanneer ze de ring binnen rijdt en aan haar proef begint bonst m’n hart in mijn keel en volg ik gespannen de proef waarbij elke poort die gepasseerd wordt ons dichter bij de finish brengt. Het eerste deel van de proef ligt het tempo te laag en zal een snelle en foutloze tweede helft van het parcours nodig zijn een ‘double clear’ te kunnen rijden. Met een tijd van 196,92 seconden, lukt het Tinne niet om de tragere eerste helft van het traject nog goed te maken. Ze blijft wel foutloos, wat resulteert in 4,46 strafpunten. Hiermee zakken we voorlopig terug naar een vijfde plaats in het algemeen klassement.


Dit was één voor mij één van die down-momenten tijdens de voorbije week. Misschien wel het enige … !
Dit kan toch niet waar zijn was het eerste wat er door mijn hoofd ging. Dit doet ze anders met de vingers in de neus. Hoe komt het dat ze hier zo veel tijd verliest? Wat moet ik nu tegen haar zeggen? Ik wist het even niet meer en was dan ook helemaal niet meer bezig met de drie laatste spannen die hun proef nog moesten rijden. Voor mij was het toen allemaal al afgelopen en gingen we zonder medaille naar huis.”

Ondertussen werden de laatste proeven gereden en slaagde Jannes Kinds, die op dat moment eerste stond, er niet in om z’n voorsprong te behouden. Met de derde bal die viel gebeurde het onwaarschijnlijke. Nadat ook Steffen Brauchle twee ballen had laten vallen waren we toch weer twee plaatsen omhoog geklommen en was een tweede bronzen medaille voor de Belgische menners een feit. Tinne was derde in de einduitslag en mag zichzelf daarmee bij de beste vierspan-pony-menners ter wereld rekenen.
Wat nog volgde was een chaotische en ronduit slecht georganiseerde prijsuitreiking waarbij men van hier naar daar moest lopen en de laureaten nog werden getrakteerd op een felle regenbui. Het feit dat Tinne een bronzen medaille mocht ontvangen en dat het Belgische team ook op het podium stond maakte het gelukkig allemaal wat draaglijk en deed de regen en de chaotische organisatie van dit deel snel vergeten.


De korte samenvatting…

In Minden weten ze hoe ze een wedstrijd moeten organiseren. Ze hebben de ervaring, het team en de middelen om hier steeds weer een fantastische ervaring van te maken. Ook dit jaar was dat niet anders en hebben we hier weer een week kunnen genieten van de mooie sport die het mennen is. Het individueel behaalde resultaat is super, maar ergens beseffen we dat we hier in Minden misschien wel een grote kans hebben laten liggen om nog 2 schavotjes hoger te eindigen. Maar een topsporter, en dat is Tinne absoluut, zet zich hier over en werkt verder naar het volgende doel. Binnen enkele weken is dit het Belgisch kampioenschap in Elsegem en binnen twee jaar is dit het Wereldkampioenschap in Kisbér-Hongarije.

P.M.

RWHS 2017, door de ogen van een groom...

( 15/05/2017) RWHS 2017 Wat een fantastische week…

The Royal Windsor Horse Show is en blijft één van de mooiste wedstrijden waaraan ik al heb mogen deelnemen. Nergens anders wordt er met zoveel zorg en aandacht getracht om deelnemers en bezoekers een onvergetelijke evenement voor te schotelen. Ingericht op het gronden rond van het kasteel van Windsor en daarmee in de tuin van Her Royal Majesty Queen Elisabeth II wordt deze wedstrijd al voor de 65ste keer ingericht. Zelf was dit het 6de jaar dat ik op de Royal Windsor Horse Show aanwezig was. De eerste jaren als supporter/kok/vakantieganger, de laatste jaren als groom voor Tinne.
In die jaren heb ik veel zien veranderen. De organisatie is jaar op jaar verbeterd en telkens weer zie je dat er voor problemen die het jaar voorheen opdoken gezocht werd naar structurele oplossing die ook rigoureus worden toegepast. De meest in het oog springende verandering was de aangepaste parking en stalling voor de menners en hun gevolg. Daar waar we vroeger steeds onder de brug door moesten stonden we nu allemaal samen op een groot en overzichtelijk terrein vlak bij de verschillende de piste, de oefenterreinen en de marathonhindernissen. Ook binnen ons team viel het me op dat we steeds beter op elkaar ingespeeld geraken. Zelf heb ik daar nog heel veel in bij te leren, maar op dit niveau is het volgens mij absoluut noodzakelijk dat je als menner een team hebt waar je op kan vertrouwen en dat er mee voor kan zorgen dat je jezelf helemaal kan focussen op de wedstrijd zelf. Uiteraard is het Tinne die de lijnen (en niet alleen in de marathonhindernissen) bepaald. Zij weet best wat er nodig is om de pony’s optimaal voor te bereiden op zowel de dressuur, de marathon en de vaardigheid. De ervaring en kennis die mijn broer Jan ondertussen heeft opgebouwd helpt haar hier echter bij en maakt dat ze steeds iemand heeft om op terug te vallen. Ook zelf leer ik elke wedstrijd bij en help ik daar waar mogelijk.
De dressuurproef, die we donderdagvoormiddag reden, was nog steeds niet op het niveau van 2 jaar geleden, maar er blijft progressie in zitten en stuk voor stuk worden de opmerkingen en aandachtspunten weggewerkt. Spijtig genoeg vertaalde dit zich niet in de verhoopte score en moesten we tevreden zijn met een derde plaats na het eerste deel van de competitie. Jan De Boer ging na de dressuur aan de leiding, maar de verschillen tussen de eerste vijf geklasseerden waren zeer klein en bevonden zich binnen een marge van slechts 5 punten.
Met de dressuurproef achter de rug lag nu alle focus op het voorbereiden van de marathon. Het was niet de eerste keer dat we de hindernissen zouden bekijken die namiddag, maar zeker ook niet de laatste. Van de 8 hindernissen waren er maar 2 waarbij er niets was veranderd aan de hindernis zelf. De andere 6 hindernissen waren deels of helemaal nieuw. Op zich leken de hindernissen niet echt heel uitdagend en al snel waren de lijnen uitgezet dachten we. Later op de dag en ook op vrijdag werden echter nog verschillende lijnen aangepast en werden alternatieve routes afgestapt en geëvalueerd. Zelf mis ik de ervaring om de beste lijn in een hindernis te bepalen, maar het missen van die ervaring helpt me om heel soms toch een alternatief te zien dat de hindernis toch net iets vlotter of sneller maakt. En ook dat is één van de dingen die me is opgevallen. Daar waar ik vroeger als een ‘trouwe hond’ de lijnen probeerde te memoriseren, zonder me hierbij verder vragen te stellen, merk ik nu dat ook mijn ideeën of alternatieven serieus worden bekeken. Dat zo’n voorbereiding van een marathon een serieuze aangelegenheid is waarbij een degelijke wandelschoen geen overbodige luxe is wist ik al, maar dat ik gedurende de dagen in de aanloop naar de marathon in totaal 82.226 stappen zou zetten had ik niet verwacht. In totaal hebben we gedurende die eerste dagen ook 76,52 kilometer afgelegd. Natuurlijk zijn deze niet allemaal toe te wijzen aan het verkennen van de hindernissen alleen, maar toch vind ik dit best indrukwekkende cijfers.
De marathon zelf liep zoals gepland. Het was belangrijk om de achterstand uit de dressuurproef niet verder te laten oplopen om er zo voor te zorgen dat een overwinning mogelijk bleef. Na een mooi A-traject doorheen de domeinen rondom Windsor Castle waren we helemaal klaar om het B-traject te starten. Na een ietwat twijfelachtige eerste hindernis, met ei zo na een stuurfout bij het insturen naar poort D, verliepen de andere hindernissen allemaal vlot en zoals vooraf ingestudeerd. Onderweg werden alternatieven besproken en werden er zelfs in de hindernissen aanpassingen gedaan. En ook dat toont voor mij nog maar eens aan op welke manier Tinne hier samen met Jan en de rest van het team in gegroeid is. Een vierde plaats, op minder dan 3 punten van de winnaar (Jaqueline Walter) , is dan ook een erg goed resultaat waarbij het beoogde doel behaald werd. Na de eerste twee onderdelen stonden we op een 3de plaats op iets meer dan 4 punten van de leider in het klassement.
Na de marathon was er enkel nog de vaardigheid te rijden. Zondagochtend was iedereen vroeg wakker om nog één keer alles zo goed mogelijk voor te bereiden. Tinne ging verkennen, wij zorgden ervoor dat de pony’s ingespannen klaar stonden zodat er voldoende tijd was om in te rijden en het span voor te bereiden op dit, meer dan anders, belangrijke onderdeel. Het waren 188 seconden die zouden bepalen of we dit jaar op het hoogste schavot zouden eindigen en Tinne de hand zou mogen schudden van Queen Elisabeth II. Zelf hield ik de andere menners in de gaten en noteerde ik tijden, rijlijnen en ballen die er werden afgereden. Al snel kon ik een goede richttijd noteren, gereden door Bert Van Den Bossche, en kon ik Tinne laten weten wat het aan te houden tempo was. De zenuwen raasden, en waarschijnlijk niet alleen bij mij, door de keel, maar na iets meer dan 3 minuten (180,99 seconden om precies te zijn) en geen enkel balletje op de grond lag de druk helemaal op de schouders van Jan De Boer en Jaqueline Walter. Voor hen was er geen enkele marge en betekende meer dan één balletje, of één balletje en wat tijdsoverschrijding, een wissel in de einduitslag. Jan De Boer was binnen tijd maar tikte twee kegels aan, Jaqueline liet maar één balletje vallen, maar was 4 seconden buiten de toegestane tijd.
De eerste plaats was een feit en zonder meer verdiend. Tinne, Jan, Britt, Peter … en bij uitbreiding het hele Belgische kamp wist met hun blijdschap even geen blijf. Dit was een bekroning voor een fantastische week, met een uitzonderlijk resultaat, van een uitzonderlijk team.






Kalender 2017

( 15/05/2017) CAI** Lisieux (FR) - 2de plaats
CAI** Exloo (NL) - 4de plaats
CAN* Zandhoven (Jan) - 1ste plaats
CAI*** RWHS Windsor (UK) - 1ste plaats
CAN* Flemalle (Jan) - ???
CAN* Hatrival (Jan) - ???
??? WK Minden (D) - ???